Παρά τον φόβο

Σύμφωνα με την αρχαία ελληνική μυθολογία, ο Φόβος ήταν γιος τους Άρη και της Αφροδίτης και είχε έναν αδελφό, τον Δείμο, που ήταν η προσωποποίηση του τρόμου. Δεν υπάρχουν πολλές πληροφορίες σχετικά με τον μύθο (από όσο γνωρίζω τουλάχιστον), πέρα από το ότι τα δύο αδέλφια συνόδευαν τον πατέρα τους στον πόλεμο.

Ως συναίσθημα, ο φόβος τις περισσότερες φορές γίνεται αντιληπτός σαν ένα αρνητικό στοιχείο. Πολλές φορές μπορεί να παρομοιάζεται με ένα «μαύρο σύννεφο» που μας περιτριγυρίζει, να παρουσιάζεται σαν κάτι που θα πρέπει να το καταπολεμήσουμε ή να το αποβάλλουμε ώστε να ζούμε ελεύθεροι από φόβο. Είναι πολύ φυσικό όμως να φοβάται κανείς ως ένα βαθμό να αντιμετωπίσει τα ένα σωρό πράγματα που προκύπτουν συνεχώς στον δρόμο του. Κάπως έτσι προκύπτει το άγχος και η ανησυχία για το αύριο: Tι θα απογίνω; Θα μπορέσω να κάνω καριέρα/λεφτά/οικογένεια κλπ. ;

Πολλές φορές φοβόμαστε σκιές, πράγματα που ακόμη δεν υπάρχουν και δεν έχουν συμβεί, απλά και μόνο επειδή δεν είμαστε σίγουροι για τον τρόπο που θα τα κάνουμε να συμβούν ή να μη συμβούν. Ασχολούμαστε περισσότερο με το πώς θα πραγματοποιήσουμε πράγματα που είναι έξω από εμάς, αφήνοντας στην άκρη το πώς θα πραγματοποιήσουμε πράγματα μέσα μας. Δεν εξετάζουμε μήπως ο φόβος μας ‘ταρακουνάει’ με κάποιο τρόπο προκειμένου να έρθουμε τελικά αντιμέτωποι με καταστάσεις που θα μας βοηθήσουν να ‘εξυγιάνουμε’ τον εσωτερικό μας κόσμο.

Αν ασχολούμασταν περισσότερο με το τι συμβαίνει μέσα μας, ίσως να διαπιστώναμε ότι οι εξωτερικές αλλαγές που επιθυμούμε έρχονται έτσι πιο αβίαστα και ότι τελικά δεν χρειάζεται τόση σπατάλη από την ενέργειά μας. Ακόμη και η προσπάθεια για αποφυγή των φόβων μας μπορεί να είναι πολύ δαπανηρή σε προσωπική ενέργεια. Το πιθανότερο εξάλλου είναι αυτοί να εκδηλώνονται με άλλες μορφές, σε διαφορετικές περιόδους της ζωής μας, χωρίς τελικά να ξεφεύγουμε ποτέ από όλο αυτό. Δεν είναι καθόλου παράξενο να θέλουμε να αποφύγουμε δυσάρεστα συναισθήματα όπως αυτό του φόβου, που μπορεί να γίνει ένα συναίσθημα ακραία τρομακτικό, ωστόσο αυτή είναι η φύση του.

Μπορούμε να φανούμε υπεράνω της φύσης των συναισθημάτων και να προσπαθήσουμε να τα υποβιβάσουμε ή να τα εξαφανίσουμε; Είναι άραγε αυτή μια λύση για να απελευθερωθούμε από αυτό το βάσανο της αγωνίας και του φόβου;  Ο καθένας έχει το δικαίωμα να δώσει τις δικές του απαντήσεις, ωστόσο υποψιάζομαι ότι πολλές φορές πίσω από μια απλοϊκή στάση κρύβεται η αδυναμία ανάληψης των προσωπικών μας ευθυνών. Η ελευθερία δεν έρχεται απαραίτητα από τον έλεγχο των συναισθημάτων που άλλωστε μας βγαίνουν φυσικά, αλλά από την κατανόησή τους και τη συνεργασία με αυτά. Πώς το μαθαίνει όμως κανείς αυτό;

Η απάντηση σε αυτό θα πρέπει να δοθεί από τον καθένα με τον δικό του τρόπο. Αυτός που αναλαμβάνει να μάθει, αναλαμβάνει μια μεγάλη ευθύνη. Η μάθηση είναι μια διαδικασία συνεχούς αποδοχής, κατανόησης, έρευνας και αμφισβήτησης των πάντων. Αν αναλάβει κάποιος αυτήν την ευθύνη, θα μπορεί να κατακτά ολοένα και πιο πολύ την ικανότητα να αντιλαμβάνεται με μεγαλύτερη ελευθερία. Και ο τρόπος για να γίνει αυτό δεν σχετίζεται καθόλου με συγκεκριμένα πράγματα που ισχύουν το ίδιο για όλους.

Ο Ν. Καζαντζάκης είπε ‘Δεν ελπίζω τίποτα, δεν φοβάμαι τίποτα, είμαι ελεύθερος’. Κάποιος άλλος μπορεί να πει ‘Ελπίζω τα πάντα, φοβάμαι τα πάντα και είμαι ελεύθερος επειδή ακριβώς είμαι εντάξει με αυτό’. Ο καθένας θα το εννοεί με ένα δικό του τρόπο, το αποτέλεσμα ωστόσο μπορεί να είναι το ίδιο. Το ζήτημα δεν είναι να προσπαθεί κανείς να νιώσει ικανοποίηση με δανεικά λόγια ή με απομίμηση του τρόπου ζωής των άλλων. Το ζήτημα είναι να πραγματοποιήσει κανείς αυτό το ταξίδι της μάθησης αναζητώντας συνειδητά τον δικό του τρόπο. Να αναλάβει την ευθύνη για το δικό του ταξίδι και να το κάνει όχι απαραίτητα χωρίς φόβο, αλλά ίσως παρά τον φόβο, μαζί με τον φόβο, μαθαίνοντας από αυτόν όπως μπορεί κάποιος να μάθει από το καθετί.

1 Comment

  1. Georgia 6 Σεπτεμβρίου, 2016 at 3:57 πμ

    Feel the fear and do it anyway…!

    Reply

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *