Fearless enough to hold on to your visions

Εγώ τώρα με τους τίτλους έχω αυτό το θεματάκι, άλλο που γράφω κυρίως ελληνικά, ειδικά οι τίτλοι κάπως μου χτυπάνε ή δεν αποδίδουν το νόημα που θέλω ή τέλος πάντων τα δικά μου, προχωράμε.

Και γυρνώντας λοιπόν από τις διακοπές (εσύ ξεκουράστηκες; Το εύχομαι), εκεί πάνω που φίλοι και γνωστοί αρχίσαμε να προσαρμοζόμαστε στις ρουτίνες μας και στις δουλειές μας, τυχαίνει σε μια φίλη και αρρωσταίνει. Μια μέρα off. Ο γιατρός έγραψε 2. Δεύτερη μέρα σκάει μήνυμα “Να πάρω και τη 2η μέρα άδειας; Να πάω δουλειά, να κάνω τι;”.

Γαμώτο μου λέω. Αυτό το έχω ζήσει. Να νιώθω ενοχές που χρειάζομαι ξεκούραση. Να ξέρω ότι το σώμα μου στην ουσία το χρειάζεται, αλλά να το αγνοώ, άλλωστε σιγά τώρα μωρέ, ‘καλά είμαι, τη βγάζω᾿. Και συνήθως αυτό μέχρι ένα βαρβάτο burnout έτσι να γουστάρουμε-τα ξέρουμε ε; Έχουμε μάθει στο γρήγορο ρυθμό, να είμαστε παραγωγικοί και διαθέσιμοι ακόμη και εις βάρος μας, να μην μένουμε πίσω, να μην χάσουμε κανά τρένο. Και ντάξει τι ανάγκη έχω/έχει/έχουμε (μπορώ να αναπτύξω ένα ολάκερο κάτι άλλο για αυτή τη φράση).

Έχουμε μάθει να ζούμε με άγχος. Και δύσκολα ξεμαθαίνεται αυτό. Και έχει τόσα πολλά πλοκάμια που απλώνονται σε κάθε τι μικρό και μεγάλο της καθημερινότητάς μας. Δεν παρατηρούμε, προσπερνάμε. Τρέχουμε να προλάβουμε. Ακόμη και τη δραστηριότητα που έχουμε επιλέξει να κάνουμε για εμάς στον ελεύθερο χρόνο μας, μπορεί και αυτή να τρέχουμε να την προλάβουμε.

Έχει και το γοργό τη χάρη του δε λέω, την έχει και το αργό όμως. Πολύ απολαυστικό το αργό. Για την ακρίβεια, η ισορροπία. Και όταν έρχονται στιγμές που σκάει η ενοχή/το δίλημμα για οτιδήποτε, τότε είναι ώρα να βγούμε έξω από αυτό και να σκεφτούμε πως κάποια στιγμή πρέπει να αποφασίσουμε πώς να αποφασίζουμε: με βάση το άγχος ή με βάση μια αξία μας, μιας ανάγκης μας, ενός οράματος που έχουμε γενικά για τη ζωή που θέλουμε για μας βρε αδερφέ. Οι μικρές και μεγάλες αποφάσεις μας μπορούν να αλλάξουν τα πάντα.

Ή έστω να αποφασίζουμε με τη συνείδηση του ότι υπάρχει το άγχος και ίσως απλά μπορώ να κάνω τη δουλειά μου και αυτό ας υπάρχει εκεί χωρίς να κυριεύει όλο μου το είναι. Διότι όταν το άγχος παίρνει αποφάσεις για εμάς, τότε πατάμε play και παίζει κάποιο από τα μαθημένα μας μοτίβα-‘Μην πω όχι, για να μην φανώ αυτό και αυτό’. Τι θα πουν οι άλλοι, πώς θα φανούμε, αν είμαστε ικανοί ή αρκετοί να φέρουμε εις πέρας κάτι και χίλια άλλα δύο που είναι όλα ένα σωρό μπαρούφες. Όχι γιατί δεν υφίστανται σαν σκέψεις και δεν τα βιώνουμε νοητικά. Αλλά γιατί είναι ψεύτικα, κατασκευές του μυαλού που κάπως και κάποτε κόλλησε λίγο-λίγο κάποια κομμάτια έτσι που να κάτι τείχη πελώρια αργότερα. Το μυαλό αυτό κάνει, υπολογίζει, χτίζει, γκρεμίζει, ξανά από την αρχή. Και αυτό ακριβώς είναι δύναμη και παγίδα-για όλα όσα μπορεί να κάνει εκ νέου ή να επαναλαμβάνει ως γνώριμα.

Εσύ δεν είσαι οι σκέψεις όμως. Εσύ είσαι ό,τι θα ορίσεις και ό,τι αγαπάς να είσαι και αυτά δεν είναι σκέψεις, ούτε συναισθήματα, ούτε οτιδήποτε πάει και έρχεται.

Και ας πούνε. Και ας νομίζουν. Και ας πάρεις και λίγο παραπάνω χρόνο και ας πιάσεις και λίγο παραπάνω χώρο, και τι έγινε; Για την ακρίβεια, απλώσου όσο σε παίρνει. Μην κλωτσήσεις κάναν άλλον δηλαδή, ως εκεί όλα καλά.

Το μόνο που γίνεται είναι ότι ξετινάζεις απο πάνω σου όλα όσα δεν είναι δικά σου. Και that feels so damn good brave people. Και ναι, ακόμη και τα ‘μικρά όχι’, όπως το ‘όχι, δεν θα πάω ούτε σήμερα δουλειά’ είναι κάτι λίγο που σιγά σιγά μαζί με άλλα χτίζει κάτι άλλο, κάτι απελευθερωτικό. Κάτι από το όραμά σου, ίσως.

Δι εντ (για τώρα).

Photo by Kyle Glenn on Unsplash

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *