H άλλη πλευρά

Πρόσφατα έγινε αυτό.

Τσακώθηκα με τον άντρα μου/τη γυναίκα μου. Τους γονείς μου. Το παιδί μου. Τον φίλο μου/την φίλη μου. Χώρισα. Είχα στιγμές που δεν άντεξα άλλο να βρίσκομαι στη δουλειά, γιατί δεν μου αρέσει ή γιατί νιώθω ότι δεν είναι για μένα. Έχασα τη δουλειά μου. Έχασα τον έλεγχο από το άγχος μου για κάτι. Έμαθα κάτι που με στεναχώρησε πολύ. Ξανακύλησα σε μια κατάσταση από την οποία πίστευα ότι έχω ξεφύγει. Έβαλα τα κλάματα για ώρες, χωρίς να ξέρω ακριβώς τον λόγο ή για πολλούς λόγους μαζί. Αμφισβήτησα την αξία μου, επειδή αμφισβητήθηκα από άλλον. Άφησα να επηρεαστώ από κάτι που δεν ήταν δικό μου για να το ‘κουβαλήσω’. Δεν έβαλα τα όρια μου, και ένιωσα σαν να με εκμεταλλεύονται. Έχασα το δίκιο μου, γιατί δεν μπόρεσα να παραμείνω λογικός/η και ψύχραιμος/η. Έκανα λάθος. Ένιωσα ότι κουράστηκα, πολύ.

Θα μπορούσε να είναι πολλά, πολλά ακόμη.

Αλλά υπάρχει αυτό.

Που όσο μεγαλώνω, τόσο πιο καθαρά βλέπω ότι τα λάθη μου δεν είναι εχθροί μου, αλλά σύμμαχοί μου.

Δεν μπορώ πάντα να είμαι λογική/ός ή ψύχραιμη/ος ή κάπως, και αυτό είναι εντάξει. Χρειάζομαι την κατανόηση και την αποδοχή του εαυτού μου, πριν από την κατανόηση και την αποδοχή των άλλων.

Ό,τι και να  μου λένε, βαθιά μέσα μου υπάρχουν πράγματα που ξέρω. Υπάρχει κάτι σταθερό, που δεν μπορεί να επηρεαστεί ή να αμφισβητηθεί. Και κυνηγάω να συνδεθώ μαζί του. Με καλεί και το καλώ- όπως κάθε τι που είναι για εμάς.

Ξέρω πια καλύτερα πως δεν χρειάζεται να απολογούμαι σε κανέναν για αυτό που είμαι, για αυτό που νιώθω, για αυτό που επιλέγω. Το να παίρνω την ευθύνη, αρκεί.

Και δεν είναι εύκολο πράγμα το να παίρνεις την ευθύνη. Αλλά δεν είναι όσο δύσκολο μου φαινόταν στην αρχή. Όσο μεγαλώνω, τόσο το καταλαβαίνω, να το κάνω με έναν τρόπο που να μου είναι πιο χρήσιμος.

Υπάρχουν φορές που θα κυλάνε όλα καλά, και άλλες που όλα θα μοιάζουν απλά ‘πολύ’ για να το αντέξω. Η ισορροπία δεν μπορεί να είναι μόνιμη, αλλά την επιδιώκω πια αλλιώς, όσο μαθαίνω.

Κάνω χώρο και μου δίνω χρόνο. Αναπνέω. Μαθαίνω να αφήνω χώρο και δίνω χρόνο και στους άλλους.

Υπάρχει αυτό: έχω την υγεία μου. Σωματικά, ψυχικά. Και αν όχι, ίσως να είναι και αυτό παροδικό. Ίσως κάτι να θέλει να μου διδάξει και να είναι ένα είδους παράξενος ‘σύμμαχος’, σαν τα λάθη μου.

Έχω τους ανθρώπους μου. Συνδέομαι με νέους. Ανακαλύπτω ότι μπορώ να δημιουργήσω διαφορετικού είδους επαφή και επικοινωνία, με διαφορετικούς ανθρώπους, να κάνω πιο υγιείς σχέσεις.

Φτιάχνω τον δρόμο μου, και τον ακολουθώ. Επιθυμώ το ίδιο και για τον άλλον, και τον βοηθώ σε αυτό. Δέχομαι τη βοήθειά του. Υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους χτίζουμε ένα δικό μας ‘μαζί’. Και το κάθε ‘μαζί’ είναι ξεχωριστό, όπως ο καθένας μας.

Δεν κρίνω όσο ίσως να έκρινα. Είμαστε όλοι διαφορετικοί, αλλά ίσοι.

Μεγαλώνω, και συνειδητοποιώ πως δημιουργώ και έλκω καταστάσεις, ανθρώπους, ενέργειες. Μαθαίνω να το διαχειρίζομαι αυτό. Να αναγνωρίζω ό,τι με ωφελεί και ταιριάζει σε μένα. Να με εμπιστεύομαι παραπάνω.

Πάντα υπάρχει μια άλλη πλευρά, ακόμη και αν δεν είμαι έτοιμος/η να την αντιληφθώ ακόμη. Όλα γίονται, στην ώρα τους.

Θα μπορούσε να είναι οτιδήποτε, να αφορά οποιονδήποτε.

Είμαι γυναίκα και μαθαίνω να με αγαπώ.

Είμαι άντρας και μαθαίνω να με αγαπώ.

Είμαι άνθρωπος, και μαθαίνω να αγαπώ.

Απελευθερώνομαι από όσα δεν είμαι, για να φτάσω πιο κοντά σε όσα είμαι.

Photo by Clay Banks on Unsplash

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *