Keep it up

Keep it up

Με τα σόσιαλ μίντια έχω μια παράξενη σχέση, έχω πολούς λόγους να τα αγαπώ, έτσι που είναι χώρος έμπνευσης και έκφρασης, υπάρχουν τόσα διαμαντάκια να ανακαλύψει κανείς, που τίποτα δεν έχουν να κάνουν με αριθμούς, φόλοουερς, σταστιστικά.

Και επιτέλους χάρη (και) σε αυτά κάποια πράγματα θίγονται ή ακούγονται παραπάνω, διαδίδονται πιο γρήγορα/εύκολα, δίνουν την αίσθηση μιας ‘κοινότητας’ που τόσο την έχουμε ανάγκη, την αίσθηση του “σε αυτό είμαστε μαζί”.

Και άλλες φορές με απωθούν και με μπερδεύουν και τα νιώθω σαν να είναι ‘πολύ’ για μένα. Όπως όταν μπορεί να χρησιμοποιηθούν αναπαράγοντας πρότυπα, ταμπού και στερεότυπα που δεν ταιριάζουν πια στην εποχή. Όπως ακριβώς και εκτός των σόσιαλ.

Με 2 χρόνια πανδημίας στις πλάτες μας, τα όσα ήδη κουβαλούσαμε και άλλα τόσα με τα οποία δοκιμαστήκαμε και δοκιμαζόμαστε με όλο αυτό, με γεγονότα και συμβάντα που δεν τα χωράει ο νους μας, δεν θέλει πολύ. Nα πιεστείς, να μαυρίσεις, να κουραστείς; Οτιδήποτε. Να νιώσεις ότι θα ‘έπρεπε’ να δράσεις ή να αντιδράσεις κάπως ή αλλιώς, ίσως κάπως όπως αντιδράνε άλλοι, να αναπαράγεις ίσως κάποια άποψη. Να την εκφράσεις, όχι απλά να την έχεις. Να μιλάς. Ή όχι; Έχει νόημα ή είναι όλα μια τρύπα στο νερό; Ή μπορεί να νιώσεις την ανάγκη να αποστασιοποιηθείς από τα πάντα, παίρνοντας απλά τον χρόνο σου, στον αγύριστο όλα. Ή απλά τίποτα, δεν σε αφορούν ή σε αφορούν ως εκεί, αυτό αντέχεις/θες/μπορείς. Ή απλά μπορεί να νιώθεις κάποια αμηχανία να δείξεις/συζητήσεις κάτι χαρούμενο ή κάτι διαφορετικό ενώ άλλοι δεν το κάνουν, αλλά εσύ πέρασες όμορφα, η ζωή είναι όμορφη και γιατί όχι;

Και είναι όλα οκ, οι στιγμές που μπορεί να νιώθεις πώς ό,τι κάνεις είναι μάταιο ή πώς δεν ξέρεις τι κάνεις ή πώς να νιώσεις ή που μπερδεύεσαι. Δεν είναι ανάγκη να μιλήσεις για κάτι επειδή μιλάνε γι’αυτό οι υπόλοιποι, αν εσύ δεν θες να μιλήσεις τώρα ή γενικά. Δεν είναι ανάγκη να κάνεις/ακολουθήσεις σε οτιδήποτε δεν θες ή δεν νιώθεις έτοιμ@ γι’αυτό, επειδή απλά συμβαίνει γύρω σου. Τον χώρο σου και τον χρόνο σου τον ξέρεις μόνο εσύ και μόνο εσύ τον επιλέγεις. Και κατά τη διάρκεια όλου αυτού, αρκεί να σε φροντίζεις, και αρκεί να έχεις τον κύκλο εκείνο των ανθρώπων που με αμοιβαίο σεβασμό προχωράτε ο καθένας στον ρυθμό του και με τον τρόπο του. Ο τρόπος του ενός και του άλλου μπορεί να διαφέρει, αλλά αν η κατεύθυνση είναι η ίδια, τότε ό,τι κάνεις, ό,τι κάνω, όσο σε φροντίζεις, όσο με φροντίζω, λίγο-λίγο ανοίγει τον δρόμο και θρέφει κάτι άλλο που είναι κοινή μας, σιωπηρή ή όχι, συμφωνία-ο καλύτερος κόσμος; μια όσο το δυνατόν πιο υγιής κοινωνία; Να είμαστε υγιείς, να ζούμε με χαρά; Κάτι. Όλα τα έχει η ζωή. Και το κάτι που κάνεις, όπως το κάνεις, μετράει.

Και κάπως είναι ωραίο να το θυμόμαστε αυτό, και κυρίως το ότι αλλάζει μορφές ή τρόπους ή χρωματίζεται με άλλες διαθέσεις, μπλοκάρει, πάει μπρος-πίσω, αρκεί να συνεχίζει προς τα εκεί που ενώνεται με κάτι φωτεινό. Και κάπως με όλο αυτό, αν ποτέ ένιωσες με οποιοδήποτε τρόπο πως κάτι που κάνεις είναι μάταιο ή πως τίποτα δεν έχει νόημα ή πώς κάνεις αλλά αργεί πολύ να δεις κάποιο φως, αυτό: το ‘κάτι’ σου, το ολόδικό σου, μετράει, εμπιστεύσου το, keep it up.

Εμφάνιση Σχολίων (0)

Αφήστε μια απάντηση

Your email address will not be published.

Scroll To Top