Περί αντίληψης

Πρόσφατα είχα τη τύχη να διαβάσω μια συνέντευξη* του Λεωνίδα Καβάκου (που το 2017  θα βραβευτεί  στην Κοπεγχάγη ως ο καλύτερος μουσικός του κόσμου) , απόσπασμα της οποίας αναδεικνύει κατά τη γνώμη μου με εκπληκτική απλότητα την ουσία της αντίληψης. Το ότι ο τρόπος που αντιλαμβανόμαστε τα πράγματα, γίνεται και τρόπος και στάση ζωής:

“Πολλές φορές με συναντά ο κόσμος και μου μιλάει για τη σεμνότητά μου. Αφενός συχνά η σεμνότητα περνιέται για αδυναμία, αφετέρου δεν είναι θέμα σεμνότητας εκ μέρους μου αλλά αντίληψης. Δεν επιλέγω να είμαι σεμνός για να μην είμαι αλαζόνας. Απλώς έχω τη συναίσθηση ορισμένων πραγμάτων, έχω δέος απέναντί τους. Έτσι έχω τη σεμνότητα –όπως σας είπα στην αρχή– να γνωρίζω ότι ερμηνεύω ένα “κείμενο” που δεν είναι δικό μου, που απαιτεί τεράστιο σεβασμό ως δείγμα της ανθρώπινης ιδιοφυΐας. Ξέρω ότι ο Μπαχ δεν είναι η πηγή της μουσικής του αλλά ο δίαυλος. Ο Πλάτων και ο Αριστοτέλης είναι οι δίαυλοι. Όλοι μπορούν να χρησιμοποιήσουν τις ίδιες νότες και τα ίδια γράμματα του αλφαβήτου. Θα γράψουν αριστουργήματα; Σίγουρα όχι. Αυτοί οι άνθρωποι άφησαν πίσω τους δημιουργίες που σφράγισαν την ανθρωπότητα, ήταν προορισμένοι γι’ αυτό.”

Από συνέντευξη του Λεωνίδα Καβάκου στην Μαργαρίτα Πουρναρά από την Καθημερινή (4/9/16).

Έχω συναντήσει κάποιους λίγους ανθρώπους στη ζωή μου με τέτοιο λόγο, τόσο ανεπιτήδευτο και σαφή. Υπάρχει μια φυσικότητα στον τρόπο που αναδύεται ο χαρακτήρας αυτών των ανθρώπων στα λόγια και στα έργα τους. Κατέχουν μια είδους επίγνωση ότι το έργο που επιτελούν -όποιο και αν είναι αυτό-, καθώς και η ίδια τους η ύπαρξη, υπόκειται κατά κάποιο τρόπο σε υψηλότερους νόμους. Δεν δίνεται καμιά εντύπωση προσποίησης στην συμπεριφορά τους.

Ο υπόλοιπος κόσμος μπορεί να θαυμάζει και να εξαίρει τον τρόπο που συμπεριφέρονται, αλλά για τους ίδιους να μην είναι τίποτα άλλο παρά το απολύτως λογικό, ο μόνος τρόπος. Έτσι για κάποιον δεν είναι επιλογή να φέρεται με σεμνότητα ή με ευγένεια ή με γενναιοδωρία κλπ. Είναι κάτι που απλά υπάρχει εκεί και βγαίνει φυσικά, έχει γίνει ένα με τη φύση του. Η αντίληψη έχει αυτήν την δυνατότητα, να καθορίζει ως ένα βαθμό την ιδιοσυστασία του ατόμου.

Ειδικά σήμερα πιστεύω ότι υπάρχει μεγάλη ανάγκη να καλλιεργείται η αντίληψη, όταν όλος ο κόσμος τρέχει με τρελές ταχύτητες και συμβαίνουν πολλά ‘μη λογικά’ πράγματα. Άλλοι ζούνε σε ειρήνη, άλλοι ζούνε μέσα σε μια κόλαση πολέμου. Και οι πρώτοι παρακολουθούν τους δεύτερους μέσα από μια τηλεόραση. Άλλος μεγαλώνει βρίσκοντας τα πάντα μονίμως έτοιμα, άλλος μεγαλώνει παλεύοντας για να έχει τα βασικά. Και ο πρώτος δεν έχει ιδέα για το τι σημαίνει προσωπικός κόπος, δεν έχει συναίσθηση αυτών των πραγμάτων και πολύ πιθανόν να μην μπορέσει να ζήσει ποτέ χωρίς ένα υπερτροφικό εγώ.

Αντίληψη είναι να έχεις συναίσθηση της ύπαρξης άλλων πραγματικοτήτων, πέραν της δικής σου όπως την βιώνεις την κάθε στιγμή. Να μπορείς να αισθάνεσαι και να διαισθάνεσαι δέος απέναντι στην ίδια τη ζωή και όλα τα μυστήρια που κρύβει. Στις πιο δύσκολες στιγμές, αυτό προσφέρει ασύλληπτη δύναμη. Είναι πολύ καλό να διαθέτει κάποιος γνώσεις, να έχει κάνει πολλές σπουδές. Ακόμη και αυτά όμως στερούνται ουσίας αν απουσιάζει η υγιής αντίληψη. Κάποιοι άνθρωποι μπορεί τελικά να είναι προορισμένοι για αριστουργήματα και άλλοι όχι, ποιος μπορεί να το γνωρίζει με σιγουριά αυτό; Αν υποθέσουμε όμως ότι ισχύει, είναι άραγε οι άνθρωποι που προορίζονται για αριστουργήματα από αυτούς που έχουν διαυγή αντίληψη ορισμένων πραγμάτων;

*Μπορείτε να διαβάσετε ολόκληρη την συνέντευξη (και σας το προτείνω, διότι είναι εξαιρετική) εδώ:

http://www.kathimerini.gr/873060/article/proswpa/proskhnio/lewnidas-kavakos-o-dhmioyrgos-einai-diaylos-oxi-phgh

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *