Slow living

Χθες πέτυχα ένα άρθρο-λίστα που κατέγραφε φράσεις-οξύμωρα της αγγλικής γλώσσας, κάποια από τα οποία αναφέρονταν και με χιουμοριστική διάθεση (για παράδειγμα ανάμεσα στα ‘original copy’,    ‘found missing’, ‘same difference’, ‘ unbiased opinion’ υπήρχαν και τα ‘ happily married’ ‘ quiet children’ κ.ά). Μια από τις αντίστοιχες φράσεις στα ελληνικά είναι το ‘Σπεύδε βραδέως’.

Μου ήρθε στο μυαλό ότι όλο αυτό με τα οξύμωρα κρύβει μέσα του μια μεγάλη αλήθεια, κάτι από την ισορροπία που επέρχεται όταν δυο αντίθετες έννοιες συμβιώνουν και λίγο από τη μία ενυπάρχει μέσα στην άλλη. Κάτι σαν το γιν-γιανγκ ένα πράγμα. Σπεύδε βραδέως. Που θα πει ναι μεν κάνε ό,τι είναι να κάνεις χωρίς καθυστέρηση και χωρίς αναβολές, αλλά να μην βιάζεσαι κιόλας. Αφενός γιατί, ως γνωστόν, όποιος βιάζεται σκοντάφτει. Αφετέρου, γιατί η κάθε μας δράση θέλει την απαραίτητη προσοχή και αφοσίωση. Κάτι τέτοιο δεν θέλει να πει και το ‘slow living’ που κάποιος από εσάς πρότεινε τις προάλλες στα στόριζ (στο ίνσταγκραμ) όχι μόνο ως ένα ωραίο ‘#’ -χασταγκ δηλαδή- για να ακολουθεί κανείς, αλλά και ως φιλοσοφία ζωής;

Ζήσε ‘αργά’, που δεν θα πει με αδράνεια. Ούτε μην νοιάζεσαι, γιατί μια ζωή την έχουμε μωρέ, ας κάνουμε λοιπόν ό,τι μας κατεβαίνει στο κεφάλι. Ζήσε αργά, που θα πει ζήσε με επίγνωση. Απόλαυσε τις στιγμές, μην τις βιάζεσαι. Σήμερα Δευτέρα, άντε να περάσει να έρθει η Παρασκευή. Έχω αυτό το βαρετό meeting/αυτή την υποχρέωση, άντε να περάσει να τελειώνουμε με την βλακεία. Θα υπάρχει και αυτό, σαφώς και θα υπάρχει, άλλες φο΄ρες λιγότερο, άλλες περισσότερο. Ίσως και καθόλου, ίσως και μόνο αυτό. Πάντα κάπου θα υπάρχει, αν όχι στο ένα τότε σε κάτι άλλο. Για τον καθένα θα υπάρχει εκεί που υπάρχει κάτι να τον ζορίζει.

Διότι κάθε φορά που κάτι φαινομενικά ‘έξω’ από εμάς μας προκαλεί άβολα συναισθήματα, είναι στην πραγματικότητα επειδή κάτι μέσα μας, κάποιου είδους μπλοκάρισμα, μας χτυπά την πόρτα και είναι σαν να μας λέει ‘ε, εδώ είμαι, παρατήρησέ με, αγάπησέ με. Κάνε με κομμάτι σου’.

Γι’αυτό όταν υπάρχει η σκέψη του ‘σπεύδε’, ας υπάρχει έστω σε μια ισορροπία με το ‘βραδέως’. Με το ΄ας είμαι σε αυτό όπως μπορώ, ώστε να πάρω από αυτό το καλύτερο δυνατό’. Κανένα από τα δύο μόνο του δεν είναι ολόκληρο. Σπεύδε βραδέως όμως, είναι μια ενότητα. Μια διάσταση όπου τα φαινομενικά αντίθετα ενώνονται και μαζί, μόνο μαζί, μόνο σε ισορροπία, ανοίγουν μια πύλη για κάτι άλλο. Κάτι ολόκληρο.

Σημείωση: Το οξύμωρο βγαίνει από το οξύς+μωρός, δηλαδή ο φαινομενικά μωρός (ανόητος), στην πραγματικότητα όμως λίαν ευφυής. Χμ…ως και το ίδιο το ‘οξύμωρο’ είναι ένα οξύμωρο!

ΣΧΟΛΙΑΣΤΕ ΤΟ ΑΡΘΡΟ

Η ηλ. διεύθυνση σας δεν δημοσιεύεται. Τα υποχρεωτικά πεδία σημειώνονται με *