Με αφορμή την Παγκόσμια Ημέρα Γυναίκας

Οι γιορτές και όσες ημέρες ονομάζουμε “Παγκόσμιες ημέρες” για κάτι, δεν είναι παρά αφορμές για λόγια, προβληματισμό ή δράσεις σχετικά με ό,τι γιορτάζεται. Τίποτε περισσότερο, τίποτε λιγότερο. Γιατί να σταθεί κανείς στο αν έχουν νόημα ή όχι, αν είναι ‘βλακείες’, ‘υποκριτικά’ ή όχι κλπ.; Έχουν το νόημα που τους δίνει ο καθένας. Το πραγματικό νόημα ωστόσο, ούτως ή άλλως αναμφισβήτητα βγαίνει από το τι γίνεται όλο τον υπόλοιπο καιρό-ποιος θα μπορούσε να το αρνηθεί αυτό;

Η σημερινή είναι η “Παγκόσμια Ημέρα για τη Γυναίκα”. Πολλές φορές τέτοια μέρα γίνεται θέμα συζήτησης ο υποβιβασμός/καταπίεση της γυναίκας από τον άντρα ή από κλισέ, προκαταλήψεις και στερεότυπα για τη γυναικεία ομορφιά, αξία, ικανότητα κλπ. Όμως υπάρχει και ο υποβιβασμός της γυναίκας από μια άλλη γυναίκα ή και από τον ίδιο της τον εαυτό. Εγκλωβιζόμαστε οι ίδιες σε σχέσεις, πρότυπα, εικόνες, κομφορμισμούς. Ακόμη και στο ίδιο τον φεμινισμό. Παρατηρώ γύρω μου και βλέπω τόσα κορίτσια και γυναίκες που δεν έμαθαν να αγαπούν τη γυναίκα μέσα τους πρώτα απ’όλα-και το έχω παρατηρήσει και το παρατηρώ και στον ίδιο μου τον εαυτό. Τη συρρικνώνουν και την ‘κρύβουν’ άθελά τους σε ένα σωρό κοινότυπες συμπεριφορές και ντυσίματα και βαψίματα και ένα σωρό. Που τα αγαπώ και τα ντυσίματα και τα (ελαφρά να πω την αλήθεια μου) βαψίματα και στο στυλ κλπ.

Αλλά θεωρώ ότι η γυναίκα ανθίζει πραγματικά, όπως κάθε άνθρωπος, διότι δεν είναι θέμα φύλου, όταν εξερευνά τον εαυτό του και απογυμνώνεται -ως ένα βαθμό έστω- από τάσεις θυματοποιήσης και βάρη της κοινωνίας για το ‘τι και πώς θα έπρεπε’ και αφήνεται να εκφράσει τον πλούτο και την μοναδικότητά της μέσα από αγάπη για τη μορφή της, την υλική και πνευματική. Η γυναίκα (ο άνθρωπος) λάμπει όταν αγαπά το σώμα της και δεν το συγκρίνει. Όταν χαμογελάει. Όταν γνωρίσει την αξία της μέσα από την κατανόηση της φύση της. Λάμπει ανύπαντρη ή παντρεμένη. Μόνη ή σε σχέση. Με παιδιά ή χωρίς παιδιά. Καριερίστρια ή αφιερωμένη στην οικογένεια ή και τα δύο. Και η ουσία ίσως βρίσκεται πρωτίστως στο να σπάσει τα δεσμά που την περιορίζουν, αφού συνειδητοποιήσει και τους τρόπους με τους οποίους η ίδια τα συντηρεί. Στην ικανοποίηση της ανάγκης για προσωπική έκφραση και απελευθέρωση.

Αφήστε μια απάντηση